Świtezianka opowiada historię młodej pary - myśliwego i pięknej dziewczyny nieznanego pochodzenia. Dwoje ludzi spotykało się każdego dnia o tej samej, późnej porze pod starym modrzewiem, nieopodal jeziora Świteź. Młodzi niewiele o sobie wiedzieli, jednak zdaniem narratora bardzo się kochali. Dziewczyna nie była do końca przekonana o wierności swojego ukochanego, postanowiła więc sprawdzić jego uczciwość przy pomocy podstępu. Zażądała od chłopaka deklaracji, jednocześnie przestrzegając przed jej złamaniem. Strzelec poprzysiągł jej dozgonne zaangażowanie. Niedługo potem dziewczyna znika, oblubieniec na próżno szuka jej w całym lesie. Gdy dociera ponownie nad jezioro dostrzega wyłaniającą się z jeziora nadludzką piękność, kuszącą go swoimi wdziękami. Chłopak, pamiętając o danej obietnicy długo zastanawia się co zrobić, ostatecznie jednak ulega urokom zjawy. Gdy podchodzi bliżej rozpoznaje w postaci swoją ukochaną. Teraz rozumie, że został poddany próbie, której nie przeszedł pomyślnie. Natura wymierza sprawiedliwość, od tej chwili dusza nieszczęśliwej dziewczyny ma błąkać się po wodach jeziora, duch łowczego zaś do dziś lamentuje pod modrzewiem, dawnym miejscem schadzek.