Adam Mickiewicz urodził się 24 grudnia 1798 roku, według różnych podań w Zaosiu lub Nowogródku, jako syn adwokata sądowego Mikołaja Mickiewicza i Barbary Majewskiej, córki ekonoma, mieszkającego w pobliskim Czombrowie. Edukację rozpoczął w dominikańskiej szkole powiatowej w Nowogródku, w latach 1807-1815. 16 maja 1812 roku zmarł ojciec Adama, co było dla przyszłego poety ogromnym wstrząsem. W 1815 roku rozpoczął studiowanie nauk humanistycznych na Uniwersytecie Wileńskim, na Wydziale Nauk Fizycznych i Matematycznych, dodatkowo jednak uczęszczając również na wykłady w ramach Wydziału Nauk Moralnych i Politycznych, oraz Literatury i Sztuk Wyzwolonych. Tytuł magistra otrzymał w roku 1819. Jeszcze przed ukończeniem studiów, w 1817 roku wraz z grupą przyjaciół, z Tomaszem Zanem na czele, założył znane wszystkim Towarzystwo Filomatów, organizację narodowo-patriotyczną. Związek Filaretów, powstały nieco później, edukował w duchu patriotycznym polską młodzież wileńską. W utworach Do M... i Do przyjaciół Mickiewicz nawiązał do nieszczęśliwej miłości do Maryli Wereszczakówny, która będąc wcześniej przyobiecana innemu, odrzuciła jego uczucia. Historia ta miała miejsce pod koniec lat dwudziestych XIX wieku. W 1819 roku rozpoczął pracę w Kownie, mieszkając tam do roku 1823 Mickiewicz napisał rozprawę filozoficzną, dzięki której w roku 1822 ponownie został magistrem. W 1823 roku został uwięziony i rok później zesłany do Rosji za współtworzenie tajnych środowisk młodzieżowych. Do 1829 roku zmieniał miejsce pobytu - najpierw przebywał w Petersburgu, następnie w Odessie, Moskwie i na Krymie. Od 1829 roku podróżował po Europie, odwiedził Niemcy, udał się do Włoch i Szwajcarii. W 1831 roku pojawił się w Wielkopolsce z zamiarem uczestniczenia w powstaniu dominującym Królestwo Polskie. Plan się nie powiódł, Mickiewicz ostatecznie pozostał w Dreźnie, aż do roku 1832. Znaczną część życia, bo niemal 20 lat poeta spędził w Paryżu. W 1834 roku poślubił Celinę Szymanowską, z nią też miał szóstkę dzieci - córki Marię i Helenę, oraz czterech synów - Władysława, Józefa, Aleksandra i Jana. We Francji, podczas emigracji, nawiązał kontakty z tamtejszymi działaczami pisząc artykuły publicystyczne, od roku 1839 wykładał literaturę łacińską w Szwajcarii, natomiast już rok później objął katedrę języków słowiańskich w Paryżu, gdzie wygłosił słynne prelekcje paryskie. W latach 1841-1844 przyjął prezesurę paryskiego Wydziału Historycznego Towarzystwa Literackiego. Wszystkie te doświadczenia czynią z twórcy jednego z czołowych przedstawicieli Wielkiej Emigracji. Podczas Wiosny Ludów Mickiewicz utworzył we Włoszech Legion Polski, formację wojskową, biorącą udział w procesie wyzwalania Włoch. Tuż po powrocie do Paryża współredagował pismo Trybuna Ludów. Wrzesień 1855 roku to wyjazd Mickiewicza do Konstantynopola, celem tworzenia polskich oddziałów, przeznaczonych do walki z carską Rosją. Najprawdopodobniej zmarł podczas panującej tam epidemii cholery, 26 listopada 1855 roku. Ciało Mickiewicza pochowano na cmentarzu des Champeaux, w 1890 zaś roku sprowadzono do Krakowa, do dziś spoczywa na Wawelu.